شماره سیزده

با ارزش ترین و زیبا ترین خونه های سنتی تهران امروز به عنوان ساختمان های اداری شهرداری استفاده می شه و به جای اینکه عکس برداری و بازدید از اونها مانند خیلی از اماکن تاریخی کشور آزاد باشه ممنوعه و مشروط به صدور مجوز و گذروندن بروکراسی های اعصاب خرد کنه.

این مطلب باید با مقدمه ای خونده بشه تا رنجنامه ی نگارنده با گوشت و پوست و استخوان درک بشه. از این رو توجه شما رو به ادامه ی این مطلب جلب می کنم.

داستان از اینجا شروع میشه که من در سمنان معماری می خونم و یکی از اساتید محترم یک پروژه ی تحقیقاتی در مورد مطالعه و تحلیل 5 مورد از خانه های تاریخی شهر تهران و 5 مورد هم از شهر یزد به ما محول نموده اند. برای انجام اینکار باید یا از منابع کتابخانه ای استفاده کنیم و یا با عکسبرداری و بازدید از بنای مورد نظر این پروژه رو به سرانجام برسونیم.

صبح روز چهار شنبه 12 آبانماه 1389: سازمان میراث فرهنگی خیابان آزادی

بعد از سفری 4 ساعته از سمنان به تهران حدود ساعت 12 ظهر بود که با این جمله مواجه شدیم: سازمان میراث فرهنگی از خیابان آزادی به میدان امام خمینی روبروی موزه ی ملی منتقل شده!!! حالا شما باید این سازمان را دیده باشید تا به عمق ماجرا پی ببرید. ساختمانی با عظمتی مثال زدنی به یکباره منتقل شده. حد اقل ده کامیون لازم است تا وسایل این سازمان انتقال یابد.

میدان امام خمینی ساعت 13:

سازمان میراث فرهنگی جدید. اصلا معلوم نیست اینجا چه خبره!! هیچ کس نیست که پاسخگوی ما باشه. هر کسی داره یک وسیله و ابزاری رو به یک جای دیگه منتقل می کنه. هنوز اسباب کشی سازمان ادامه داره. ما هم که کارمون با مراجعه به کتابخانه و مرکز اسناد سازمان راه میفتاد سعی کردیم از هر کسی که میتونیم سراغ اونجا رو بگیریم. بالاخره یک نفر پیدا شد که جواب ما رو بده. اما کاش جواب نمیداد.  شیراز! این جوابی بود که به ما دادند! ما هم که نا امید از دسترسی به منابع اطلاعاتی سازمان شده بودیم آدرس میراث فرهنگی استان تهران رو گرفتیم. البته لازم به ذکره که هرچی از صبح به شماره ی میراث فرهنگی استان تهران تماس گرفتیم کسی جوابگو نبود تا آدرسی بگیریم.

خیابان کریم خان زند ساعت 14

بعد از دور زدن های فراوان برای یافتن خیابان ویلا در خیابان کریم خان متوجه شدیم که ویلا نام قدیم خیابان نجات اللهیه که میراث فرهنگی استان تهران در اون قرار داره. البته مثل اینکه اونجا هم اسباب کشی داشتند. ما هم که یک معرفی نامه از دانشگاه گرفته بودیم رفتیم پیش مسئول مربوطه. ایشون هم لطف کردند و بعد از کلی منت گذاشتن ما رو به 5 تا از خانه های تاریخی تهران اون هم به صورت رندم معرفی کردند. البه طبق گفته ی ایشون فقط با یک معرفی نامه امکان صدور مجوز عکاسی برای 2 تا خونه وجود داشت. این هم از منت مسئول مربوطه!!!

بعد از گرفتن آدرس های خانه های انتخابی شروع به گشتن در سطح شهر کردیم تا این خونه ها رو پیدا کنیم. البته دست دوستان شهرداری درد نکنه که با تابلو های مناسبشون با میراث فرهنگی بهترین همکاری رو کردند!!! جالبه که بدونید فقط تا ساعت 8 شب دنبال پیدا کردن خونه ها بودیم تا روز بعد بتونیم برای بازدید اقدام کنیم. چون ساعت کاری 16 تموم شده بود.

در این بین سری هم به محله ی سرچشمه زدیم تا خانه ای که طبق ثبت میراث به نام وثوق معروف بوده رو پیدا کنیم. البته هیچ تابلویی به نام وثوق در کار نبود. یکی از خونه های تاریخی که به صورت اتفاقی دیدیم و در اون به گفته ی نگهبان فیلم پدر سالار بازی شده بود تبدیل شده بود به خانه ی فرهنگ امامزاده یحیی.

روز بعد با مراجه به محل خواستیم عکس بگیریم که حراست ممانعت کرد. من هم به نمایندگی از بچه ها رفتم خدمت مدیر مجموعه تا اجازه ی عکس برداری رو از ایشون بگیرم. بعد از کلی خواهش و التماس موفق شدم یک لوح فشرده از عکس هایی که خود ایشون به من دادند دریافت کنم. البته دوستان من هم مخفیانه چند تا عکس گرفتند. چون بعید بود که اجازه ی عکاسی صادر بشه و ما هم که از سمنان اومده بودیم تهران و دست خالی برگشتن یعنی یه امتیاز منفی در کارنامه ی درسی!

البته ناگفته نمونه که مدیر محترم این مجموعه هم با کمال احترام منت فراوانی رو با جملاتشون بر سر ما گذاشتند. اینکه من به هیچ کس از این چیز ها نمی دم و اگه دختر بودید اصلا کارتون رو راه نمی انداختم و ...   . البته زحمت کشیدند و آدرس خانه ی فرهنگ بازار رو در منطقه 12 شهرداری به ما دادند و گفتند که اونجا حتما با شما مساعدت بیشتری میشه.

ما هم که کلی خوشحال بودیم که یک جای دیدنی جدید بهمون معرفی شده حرکت کردیم به سمت خانه ی فرهنگ بازار

ساعت 12 5 شنبه 13 آبان 89 خانه ی فرهنگ بازار

بلافاصله بعد از ورود و صحبت با نگهبانی به روابط عمومی مراجعه کردیم و ایشون هم با رویی گشاده از ما استقبال کردند و با ما چند تا عکس دسته جمعی هم گرفتند. اما امان از حراست...

داستان اصلی از اینجا شروع میشه که این مجموعه ی تاریخی امروز یکی از مراکز و دفاتر کار سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهرانه و عکسبرداری از اون بدون مجوز ممنوعه. حراست با دیدن این صحنه که ما در کنار مسوول روابط عمومی داریم عکس می گیریم خونش به جوش میاد و آیین نامه و مقررات رو ردیف می کنه جلوی ما و چشمتون روز بد نبینه! دوربین ما رو هم ضبط می کنه. با دیدن عکس های قبلی ما از خانه ی فرهنگ امامزاده یحیی کار بیخ پیدا می کنه و مدیر اونجا هم احضار میشه و سراسیمه خودش رو به خانه ی فرهنگ بازار میرسونه.

لوح فشرده ای که خودشون به ما دادند رو ازمون می گیرندو تهدیدمون می کنن به تعلیق کردن ما در دانشگاه!!! صحبت های زیادی رد و بدل شد که شاید در این کلام نگنجه!!!. البته مدیر محترم گویا رفاقتی هم با رئیس سازمان میراث فرهنگی داشتند(البته خودشون اینطور گفتند) بعد از یک ساعت و نیم معطلی و التماس و تماس های پی در پی با مسوولین مختلف در نهایت به این نتیجه رسیدیم که با مسوول حراست منطقه 12 شهرداری تهران که از عاملان اصلی ضبط دوربین ما بودند به صورت تلفنی صحبت کنیم. التماس از ما و انکار از ایشون. ما هم که جمعه باید بر می گشتیم سمنان و شنبه کار هامون رو به استاد نشون میدادیم حالا با یک دوربین ضبط شده مواجه بودیم. نمیدونم چقدر اطلاع دارید که توی این ادارات چقدر منت سر شما گذاشته میشه تا کارتون راه بیفته.

خلاصه بعد از کلی منت کشی موفق شدیم دوربین رو با شرط تعهد و پاک کردن عکس ها تحویل بگیریم اون هم در ساعت 14

اما حرف اصلی اینجاست که چرا باید بنا هایی که می تونه به عنوان سرمایه ی فرهنگی یک شهر یا کشور به عنوان صنعت گردشگری مورد استفاده قرار بگیره امروز به دفتر کار آقایان تبدیل شده؟ و از اون مهم تر! چرا دئستانی که در نهایت می تونن یک کار رو برای ارباب رجوع انجام بدن از ابتدا اون کار رو انجام نمی دن و ...

چرا باید خونه ای مثل خونه ی حسام اللشکر که ثبت میراث فرهنگی داره به یک مخروبه و انباری برای بازاریان تبدیل بشه و هزاران چرای دیگر

اینجا تهران است. پایتخت ایران

اما هنوز هم ...

خانه های تاریخی تهران در چنگال شهرداری!!!

سلام

یه جا یه مطلب جالب خوندم. گفتم بگم بد نیست!

تا حالا از خودتون پرسیدید چرا در انگلستان تا حالا نه کودتا شده و نه انقلاب از نوع مخملی و غیر مخملی؟

خوب جوابش واضحه!

پس از تسخیر لانه جاسوسى امریکا توسط دانشجویان مسلمان پیرو خط امام، جیمى کارتر رئیس جمهورى امریکا احتمالًا با هماهنگى عوامل داخلى و بخصوص چند عضو کابینه دولت موقت "رمزى کلارک " و "ویلیام میلر " را براى ملاقات با امام خمینى به ایران اعزام داشت. نمایندگان اعزامى در حالیکه به ترکیه رسیده بودند و خود را براى سفر به ایران آماده مى‏کردند، پیام فوق الذکر حضرت امام صادر شد و آنان بدون اخذ نتیجه به امریکا باز گشتند. پیام کوتاه و مختصر حضرت امام بلافاصله در جهان و رسانه‏هاى گروهى بین المللى انعکاس گسترده و کم نظیرى یافت. یادگار حضرت امام آقاى سید احمد خمینى در این باره تصریح مى‏کنند: "حضرت امام به محض اطلاع اعلامیه‏اى صادر فرمودند و درآن اطلاعیه هیأت امریکایى را نپذیرفتند و به همه اعضاى شوراى انقلاب، هیأت دولت موقت و سایر مسئولین تذکر دادند که هیچ کس حق ملاقات با این هیأت امریکایى را ندارد. نکته قابل توجه در این اعلامیه آن است که این تنها اعلامیه حضرت امام است که بدون "بسم اللَّه الرحمن الرحیم " است همانند سوره برائت در قرآن کریم ".

متن نامه :

از قرار اطلاع نمایندگان ویژه کارتر در راه ایران هستند و تصمیم دارند به قم آمده و با اینجانب ملاقات نمایند. لهذا لازم مى‏دانم متذکر شوم دولت امریکا که با نگهدارى شاه، اعلام مخالفت آشکار با ایران را نموده است و از طرفى دیگر آنطور که گفته شده است سفارت امریکا در ایران محل جاسوسى دشمنان ما علیه نهضت مقدس اسلامى است، لذا ملاقات با من به هیچ وجه براى نمایندگان ویژه ممکن نیست و علاوه بر این:
1- اعضاى شوراى انقلاب اسلامى به هیچ وجه نباید با آنان ملاقات نمایند ..
2- هیچ یک از مقامات مسئول حق ملاقات با آنان را ندارند ..
3- اگر چنانچه امریکا، شاه مخلوع- این دشمن شماره یک ملت عزیز ما- را به ایران تحویل دهد و دست از جاسوسى بر ضد نهضت ما بردارد، راه مذاکره در موضوع بعضى از روابطى که به نفع ملت است باز مى‏باشد .
روح اللَّه الموسوى الخمینى

*زمان: 16 آبان 1358/16 ذى الحجه 1399 .
مکان: قم.
مخاطب: شوراى انقلاب اسلامى و مسئولان دولتى.

دبیر کل حزب اعتماد ملی

حجت الاسلام و المسلمین مهدی کروبی

سلام علیکم؛

 
اسفندماه سال گذشته، در شورای مرکزی بسیج دانشجویی پردیس دانشکده های فنی دانشگاه تهران تصمیم گرفتیم پیش از آنکه فعالیت های تبلیغاتی دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، فضای کلی جامعه را تحت تأثیر قرار دهد،  برای آشنایی هر چه بیشتر با افکار و عقاید شما، طرح صریح و بدون واسطه ی دیدگاه ها و دغدغه هایمان و مطرح نمودن دل نگرانی هایی در خصوص مواضع و اطرافیان جناب عالی، ملاقاتی به دور از جنجالهای رسانه ای با شما داشته باشیم . در این راستا، نامه ای به دفتر حزب اعتماد ملی ارسال کردیم اما پیگیری های ما تا پایان اسفندماه بی نتیجه ماند.

پس از عید نوروز، بالاخره در خصوص این دیدار با مسئول برنامه های شما مذاکره کردیم. ایشان اظهار داشتند که به دلیل محدودیت وقت، تنها امکان برگزاری «دیدارهای حمایتی» میسر می باشد. ایشان برگزاری این دیدار را مشروط به حمایت رسمی و رسانه ای بسیج دانشجویی از شما به عنوان نامزد اصلح انتخاباتی دانستند و از ما خواستند پس از برگزاری این دیدار، بیانیه ای با این محتوا صادر کنیم. یادآور شدیم که این خواسته با مواضع قبلی شما در مورد حمایت های بسیج دانشجویی از نامزدهای انتخاباتی، ناسازگار است و ایشان ضمن قبول این مطلب، قول دادند که در فرصتی مناسب این دیدار برگزار شود.

هرگز این فرصت مناسب به دست نیامد و این دیدار برگزار نشد. دیدار خارج از نوبت شما با گروهی سیاسی(اعضای فراکسیون خط امام مجلس )، بهانه ی به تعویق افتادن زمان مشخص شده برای دیدار ما با شما اعلام شد و این، نشان دهنده ی ارزش و اهمیت دانشجویان و نخبگان، نزد شما است.

آقای کروبی!

اگر این دیدار برگزار می شد، شما را به فاصله گرفتن از اطرافیانتان توصیه می کردیم تا چون امروزی، شاهد شعله های آتش شرارت آنها بر «لباس مقدس رسول الله» نباشیم؛ شما را از مواضع ساختارشکنانه ای که در پیش گرفته بودید - و همچنان در پیش دارید - بر حذر می داشتیم تا چون امروزی، شما را در جرگه دشمنان انقلاب و نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران نبینیم؛ شما را از «خواب» 4ساله یتان بیدار می نمودیم ولی افسوس که آن دیدار برگزار نشد...

شیخ اصلاحات!

متأسفیم از اینکه باید بگوییم این جملات شایسته شما نیز هست. متأسفیم از اینکه باید بگوییم مواضع شما، متأثر از تحریکات اطرافیان شماست؛ متأسفیم از اینکه باید بگوییم شایستگی دخالت در هیچ کار سیاسی را ندارید؛ و باز هم متاسفیم که باید از شما بخواهیم از دنیای سیاست کناره گیری کنید؛ شاید خدا از سر تقصیرات شما بگذرد.

آقای مهدی کروبی!

«کارشناس نماهایی» چون :کرباسچی ها، کدیورها، سروش ها، باقی ها، عبدی ها، قوچانی ها و امثالهم، شما را چنان مسحور اندیشه های باطل خود کردند که یادآور خاطره تلخ «مهدی هاشمی» و «شیخ حسینعلی منتظری» شدید. شما که روزی از یاران امام (ره) بودید، امروز چشم و چراغ دشمنان امام (ره) و ایران اسلامی هستید؛ مورد حمایت منافقان و مزدوران هستید؛ خوراک رسانه های شرور بیگانه را تهیه می کنید و ...

آقای کروبی!

شما که با مواضع و تفکراتتان نتوانستید حتی 1% مردم را با خود همراه سازید و با وجود هزینه ی هنگفت تبلیغاتی، از آرای مخدوش و باطله نیز کمتر مورد اعتماد ملت واقع شدید، با ادعای «حق طلبی» بدون هیچگونه سند و مدرکی، به نظام اسلامی «تهمت» زدید، مردم را به حضور در خیابانهای پایتخت تحریک نمودید، «شایعه» پراکندید و در آخر برای اثبات شایعه ی پخش شده، به «سندسازی» و «جعل» دست زدید. از عاقبت و عقوبت این اعمال نمی ترسید؟!

دبیر کل حزب اعتماد ملی!

جمهوری اسلامی به برکت الطاف خفیه الهی، در انتخابات «در خواب ماندگان»، «متوهمان» و «منافقان» را شناسایی نمود. پس از راهپیمایی دشمن شکن روز قدس این سه گروه قدم به قدم با خط اصیل انقلاب که همانا خط امام خمینی(سلام الله علیه) است، فاصله می گیرند و چه ناراحت کننده است این فاصله گرفتن ها...

آقای کروبی!

بسیج دانشجویی پردیس دانشکده های فنی دانشگاه تهران، به نمایندگی از دانشجویان مؤمن و انقلابی، به شما هشدار می دهد که جدا شدن از ملت شریف و انقلابی ایران، عاقبتی جز ذلت در این دنیا، و عقوبتی جز آتش قهر الهی در آخرت به دنبال نخواه داشت. به هوش باشید که با این وضعیت فاصله ی زیادی ندارید. توبه کنید و از همین لحظه، به صراط مستقیم الهی بازگردید.

تو خواه از سخنم پند گیر، خواه ملال

و الامر الیکم

دکتر محمد مصدق در حال بوسیدن دست ملکه ثریا همسر محمد رضا پهلوی ملعون

امام خمینی رحمه الله علیه:

مسئله ی فلسطین، مسئله ی اسلام است.

......... پ . ن .....................................................

موج سبز، امروز :

نه غزه، نه لبنان، فقط فلات ایران

حالا میریم سراغ دو تا اصل ساده ی دیگه

اولی

اصل ۲۷

تشکیل اجتماعات و راه‏پیمایی‏ها، بدون حمل سلاح، به شرط آن که مخل به مبانی اسلام نباشد آزاد است.‏‏

این یکی از اصلایی بود که بعد انتخابات کاملا نادیده گرفته شده بود و همش میگفتن باید جواز بگیرین(و حتی اگه درخواست جواز میشد همیشه جواب منفی بوده)

و حتی تجمعاتو غیر قانونی اعلام میکردند

خوبه واللا شدن قانون مملکت

(نگین دولت احمدی نژاد تبصره ی قانونه)

اصل بعدی

اصل ۱۴۱

رییس جمهور، معاونان رییس جمهور، وزیران و کارمندان دولت نمی‌توانند بیش از یک شغل دولتی داشته باشند و داشتن هر نوع شغل دیگر در موسساتی که تمام یا قسمتی از سرمایه آن متعلق به دولت یا موسسات عمومی است و نمایندگی مجلس شورای اسلامی و وکالت دادگستری و مشاوره حقوقی و نیز ریاست و مدیریت عامل یا عضویت در هیأت مدیره انواع مختلف شرکتهای خصوصی، جز شرکتهای تعاونی ادارات و موسسات برای آنان ممنوع است. سمتهای آموزشی در دانشگاه‏ها و موسسات تحقیقاتی از این، حکم مستثنی است

مثالش خیلی واضحه

همون کسیه که من راجع بهش با نقدی بحث داشتم البته اون موقع این اصلو نمیدونستم

نقدی میگفت رئیس ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز کار خاصی نیست(هر چند این کار پنجم این آقا بوده) من برگشتم بهش گفتم نقدی جان پدرتون با اون کار زندگی یه خانواده رو میگذرونده

حرفی دیگه ای ندارم

از گفتن چرندیات بپرهیزید چون از حرفای مسخره ی بی ربط بدم میاد

با تشکر